Χάρης Ρώμας - Ειν' η αγάπη χίμαιρα (?)

Ένας πρόλογος για κάθε εποχή...

Είναι Οκτώμβριος, παγερός και βιαστικός και εσύ βρίσκεσαι στο λιμάνι αξημέρωτα. Κοιτάς τις δύο ψαρόβαρκες που ίσα που στέκουν όρθιες απο τις κακουχίες. Σου θυμίζουν τον πατέρα και την μητέρα σου, δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν πολύ αλλά ποτέ δεν τους γνώρισες. Η μητέρα σου μια κοινή πόρνη, ο πατέρας σου ένας απλός ναύτης. Η αγάπη τους όμως, δεν άλλαζε απο λιμάνι σε λιμάνι.
Ανάβεις τσιγάρο.

Ο καπνός απο το τσιγάρο μπερδεύεται με τα φουρτουνιασμένα κύματα και βλέπεις οπτασίες, βλέπεις τα φαντάσματα των πνιγμένων καπεταναίων. Ένας κακός οιωνός.
Ανάβεις και άλλο τσιγάρο. Σου πέφτει απο τα χέρια καθώς ακούς το όνομα σου και σβύνει μέσα στο νερό. Δεύτερος κακός οιωνός.

Και ύστερα την βλέπεις...Την κοπέλα με το άσπρο γούνινο παλτό. Και σου θυμίζει κάτι. Τα άσπρα βλέφαρα του διαβόλου πριν τα κλείσει και πάει για ύπνο.



"Όπως καταλαβαίνετε, ο γιος σας, ο Δαυίδ, χρήζει άμεσης εισαγωγής σε ψυχιατρική κλινική. Τρομάζει τα άλλα παιδάκια με αυτά που τους λέει. Κάναμε συμβούλιο με τους άλλους δασκάλους και αποφασίσαμε να τον διώξουμε. Δεν τον θέλουμε εδώ. Είστε τυχεροί που είναι ακόμα φθινόπωρο και η σχολική χρονιά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα καλά - καλά." είπε ο δάσκαλος σπρώχνωντας με το μεσσαίο του δάχτυλο τα γυαλιά του. Ο πατέρας του Δαύιδ, το πήρε σαν προσβολή αλλά δεν μίλησε. Η μητέρα του Δαύιδ, ψηλόλιγνη και κλαίουσα, πήρε τον λόγο. "Πως μπορείτε να το λέτε αυτό, δεν είστε γιατρός! Και ο Δαύιδ είναι μόλις 7 ετών! Ποτέ του δεν πείραξε ούτε κουνούπι..." είπε και άρχισε να ψάχνει την τσάντα της για χαρτομάντηλα.

Ο δάσκαλος στράβωσε το στόμα του προς τα αριστέρα σε έναν μορφασμό, δείχνοντας τα πραγματικά του αισθήματα για τους δύο γονείς. Ο πατέρας του Δαυίδ, το πήρε σαν προσβολή αλλά δεν μίλησε. Η μητέρα του Δαυίδ, ψηλόλιγνη και ανάμεσα στα αναφιλητά της, τον ρώτησε: "Τι ακριβώς λέει και τρομάζουν; Ότι ο Tweety είναι ένα υδροκέφαλο ον ή ότι ο Άγιος Βασίλης πήγε στον άλλον κόσμο απο τους πολλούς κουραμπιέδες;" Και ο δάσκαλος κοιτώντας την σοβαρά -σοβαρά στα μάτια: "Τα ρωτάει ποια είναι η διαφορά μεταξύ της λέξης God και Dog. Με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα και στις δύο λέξεις."

Ο πατέρας του Δαύιδ, χάιδεψε το μαύρο του μουστακάκι και κάτι ψιθύρισε στην γυναίκα του. Εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι της και με μια κιμωλία που έβγαλε απο την τσέπη της, έβαψε άσπρα τα κόκκινα της χείλη.

Έκανε προσπάθειες να ουρλιάξει αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Και ας είχε στόμα. Στόμα απο κιμωλία.



O King Pig έτριβε τα χέρια του απο ικανοποιήση. Σε λιγάκι θα τον επισκεφτόταν η Queen Pink, η αγαπημένη του γραμματέας για "ένα καπνιστό λουκάνικο" όπως ονόμαζε αυτός τον στοματικό έρωτα. Ίσιωσε το γκρίζο ριγέ κουστούμι του όσο μπορούσε γιατί είχε παχύνει στην κοιλιά και όσο και άν έστυβε το μυαλό του να καταλάβει τον λόγο, ποτέ δεν τα κατάφερνε. Φρόντιζε κάθε πρωί και μεσημέρι να τρώει λουκούλεια γεύματα, ώστε το βράδυ που γύρναγε στο σπίτι να μην πεινούσε πολύ αλλά αρκετά ώστε να φάει λίγο σαγάνακι, λίγες πατάτες τηγανητές, κανένα χωριάτικο λουκάνικο.

Η Queen Pink, εμφανίστηκε στην ανοιχτή πόρτα του γραφείου του, με ένα πορτοκαλί μίνι ταγιέρ να τονίζει το υπέροχο σώμα της, τα βαμμένα νύχια των ποδιών της αλλά και τα κατακόκκινα χείλη της. Αχ! Το ήξερε ότι αυτά τα χείλια θα άφηναν σημάδια στο πέος του αλλά δεν ήξερε ακόμα πως.

Ο Pumpkin King, ψηλός κοντά δύο μέτρα, και ισχνός, με ένα κεφάλι σαν αυγό, βημάτιζε στο γραφείο του νευρικά χύνωντας τον καφέ του στο χαλί. Κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε την ενδοεπικοινωνία με την γραμματέα του, λέγοντας της ότι καλό θα ήταν με την μοκέτα που θα άλλαζαν, να έκαναν μια ανακαίνιση και στο γραφείο του. Η γραμματέας του, τραβούσε τα μαλλιά της. Ήταν η πέμπτη φορά μέσα στο καλοκαίρι που έκανε ο πρόεδρος ανακαίνιση. Μα τι τον είχε πιάσει;

Η Queen Pink, έχοντας αφήσει το αφεντικό της ξερό πάνω στην δερμάτινη, αναπαυτική του καρέκλα άρχισε να γελάει. Και να κλαίει. Ήξερε ότι αυτό ήταν "ένα καπνιστό λουκάνικο" που το αφεντικό της ποτέ του δεν θα ξεχνούσε, όσο διαρκούσε η ανάσα του. Ήταν αιμορροφιλικός.




Η κόκκινη και η μαύρη βασίλισσα, καθόντουσαν στο κομμένο δρύινο κορμό και έπαιζαν ντάμα με χρυσά και ασημένια πούλια. Η λευκή βασίλισσα με τα ξανθά μακριά μαλλιά της, σαν την Ραπουνζελ αγνάντευε το παράθυρο και χάζευε τον κηπουρό με τους ωραίους κοιλιακούς.

Η μαβιά βασίλισσα όμως με αιμάτινα δάκρυα στα μάτια, όχι δικά της, ξετομαριάζε έναν άσπρο λαγό με κουστούμι, ψιθυρίζοντας: "Μην τολμήσεις να αναστηθείς ξανά, γιατί θα σε στείλω κατευθείαν στην Τάνια." Και με ένα υστερικό γέλιο, έκανε τις άλλες βασίλισσες να στρέψουν το κεφάλι τους προς το μέρος της αλλά και να αρχίσουν να γελάνε υστερικά και αυτές. Ο λαγός ψυχορραγώντας της απάντησε: "Άντε πηδήξου..." και η μαβιά βασίλισσα έσφιξε τα χέρια της στον κόκκινο και ξεκοκκαλισμένο λαιμό του, με μανία.
"Ξεκίνησε η κυνηγετική περίοδος;" ρώτησε η μαύρη βασίλισσα τις υπόλοιπες.
"Βέβαια", της απάντησε η μαβιά. "Είναι ήδη άνοιξη."

Senses

When you have felt a little piece of paradise how easy it is to care for less? How can you wait for something less? How can you hear something less?

You can't. All your senses are destroyed and directed so you will always return there and wait. You will always do circles around yourself. Just to feel this emotion again. And you will be alone. Indeed you will.

Ανούσιες πληροφορίες

Χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν, αλλά όταν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας με την πολύ όμορφη φωνή τραγουδάει "Tερατάκι της τσέπης" αναφέρεται στα Pokemon? (pocket monsters)

Να υποθέσω ότι δεν μπορούμε να γλύψουμε τους αγκώνες μας, γιατί δεν έχουμε την ευλυγίσια των γατών?

Γιατί οι Δυτικοί είμαστε πιο συναισθηματικά ασταθής μιας και με έρευνα που έγινε αλλάζουμε σπίτια κάθε 7 χρόνια?

Αλήθεια γιατί όλοι οι τυφώνες και ανεμοστρόβιλοι έχουν γυναικεία ονόματα?

Τα κολίμπρι εκτός απο γλυκά είναι πιο ελαφριά απο ένα κέρμα??? Έλα μωρέ!

Γιατί κάποιος να θέλει να κλέψει την Βίβλο? Και όμως, είναι το βιβλίο που παγκοσμίως έχει κλαπεί τις περισσότερες φορές...

Απορίες που έχω και εγώ πρωινιάτικα...

Φιογκάκια με σπανάκι και λουλουδάκια από ζαμπόν

Επειδή λατρεύω την μαγειρική και ψάχνω συνέχεια συνταγές που θα εντυπωσιάσουν τον ουρανίσκο μου αλλά να είναι και εύκολες, μια μέρα που googlara ανάκαλυψα το blog της Αστερολίλας. Το συγκεκριμένο blog έχει συνταγές για όλα τα γούστα και με φωτογραφίες που σίγουρα θα βοηθήσουν κάποιον αρχάριο.

Την συνταγή με φιογκάκια, σπανάκι και λουλουδάκια ζαμπόν στην αρχή τη κοίταξα με επιφύλαξη, μου άρεσαν τα χρώματα του πιάτου και η σύνθεση αλλά απο γεύση τι γίνεται? Έτσι την έφτιαξα χτες και μπορώ να πω ότι είναι επισήμως η αγαπημένη μου συνταγή με ζυμαρικά! Την συνδύασα με ροζε κρασί και ήταν το κάτι άλλο!

Θα την ξαναφτιάξω στο επόμενο τραπέζι που θα κάνω στους φίλους μου και είμαι σίγουρη ότι θα ενθουσιαστούν και αυτοί όπως εγώ!

Για να δείτε πως μπορείτε και εσείς να φτιάξετε αυτήν την συνταγή επισκεφτείτε το παρακάτω λινκ:

Φιογκάκια με σπανάκι

Αυτό διαβάζεται με μια ανάσα.

Κι αν είν' τ' αστέρια σου πεσμένα στη γη και οι νύχτες σου εκλιπαρούν την αυγή κι όλα όσα αγάπησες μια σκάρτη ζαριά κι ο μόνος φίλος που έχεις η μοναξιά Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω Με σκισμένα πανιά Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω Κι αν όλοι γύρω σου φτιαχτήκαν κι εσύ Ψάχνεις στην έρημο για κάποιο νησί Χωρίς πυξίδα στο πουθενά Πάνω που κέρδιζες χαμένος ξανά Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω Με σκισμένα πανιά Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω Κι αν τα τραγούδια σου κατάπιε η σιωπή Και βρήκες του έρωτα την πόρτα κλειστή Μ' ένα αποτσίγαρο μαύρα γυαλιά Θεός και δαίμονας και μόνος ξανά Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω Με σκισμένα πανιά Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω Κι αν σου τελειώσαν οι ευχές και τα θα Κι ο δρόμος σ' έβγαλε στο δρόμο ξανά Κι άμα δε βρίσκεις ούτε λέξη να πεις Κι ούτε ένα όνειρο για να πιαστείς Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω Με σκισμένα πανιά Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω Σε θέλω σε θέλω ...

Αυτό διαβάζεται με μια ανάσα.

Στα Άδυτα του Βασιλείου

Μόλις τελείωσα το βιβλίο αυτοβιογραφία της Κάρμεν Μπιν Λάντεν, της νύφης του Οσάμα Μπιν Λάντεν απο τις εκδόσεις Μίνωας.

Ο τρόπος γραφής της συγγραφέως είναι προσιτός αλλά τα όσα (περι)γράφει είναι πικρά και για τους περισσότερους Δυτικούς ακατανόητα. Το βιβλίο μιλάει για την αληθινή και την ψεύτικη ελευθερία, για την αξία της γυναίκας ως αντικείμενο μέσα στο σπίτι και βέβαια τον ρόλο της ως μάνα ενός γιού.

Η συγγραφέας έζησε πολλά χρόνια εκεί και καθώς μεγάλωναν οι κόρες της, οι ανυσηχίες της για αυτές αυξανόταν συνέχεια. Στον άντρα της φαινόταν λογικό να κάνουν κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια, ένα τόσο δα κοψιματάκι ήταν άλλωστε κατά τα λεγόμενα του, ενώ στην ίδια προκαλούσε πόνο η ιδέα και μόνο. Τα κορίτσια στο σχολείο μάθαιναν να μισούν τους Εβραίους και να θεωρούν τον χορό αμαρτία. Όποιος είναι αλλόθρησκος θα καεί στην κόλαση, ενώ οι άχρωμες, άφωνες, αόρατες γυναίκες τους, ζουν στην ίδια την κόλαση.

Διαφορετικοί κόσμοι, διαφορετικές αντιλήψεις αλλά όπου τους συμφέρει. Όταν πήγαν στην Αμερική τα αδέρφια του άντρα της Κάρμεν, ντυνόντουσαν μοντέρνα, είχαν χαλαρώσει και ο ένας απο αυτούς ήταν μεγάλος παίχτης με τις γυναίκες. Έμοιαζαν με Αφρο-Αμερικανούς.

Μια χώρα που ενώ είναι πλούσια οικονομικά, ζει στον χειρότερο Μεσσαίωνα. Οι πλούσιοι είχαν δικαίωμα να κάνουν ομοφυλοφιλικά πάρτι, σε στυλ ο κόσμος το 'χει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι, αλλά τους φτωχούς τους μαστιγώνουν/ σκοτώνουν επειδή έχουν προτίμηση στο ίδιο φύλο.

Η ελευθερία είναι κάτι αυτονόητο και δεν μου έκανε εντύπωση που σε αυτά τα μέρη δεν υπάρχει. Ούτε με ενόχλησε ο θρησκευτικός φανατισμός, αυτό γίνεται παντού. Δεν ξέρω τι με λύπησε αλλά μου άφησε μια πικρία αυτό το βιβλίο.

Τα εγκαταλελειμένα του 'Αλεξάνδρα'

Υπάρχει ανάγκη σε ρούχα για μωρά που έχουν εγκαταλειφθεί στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας.


Τα 8 μωράκια ηλικίας 1-12 μηνών που δυστυχώς οι γονείς τους έχουν εγκαταλείψει στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρας χρειάζονται ρουχαλάκια, πετσετούλες, σαλιάρες και κουβερτούλες για να ζεσταθούν. Προφανώς δεν έχει μεριμνήσει κανείς γι' αυτά τα 8 αγγελούδια εκτός από τις νοσηλεύτριες που κάνουν ό, τι μπορούν...

Εν όψει λοιπόν των Χριστουγέννων ας κάνουμε όλοι μία καλή πράξη γι' αυτά τα μωρά και ας τους προσφέρουμε το ελάχιστο πουμπορούμε με όλη μας την αγάπη. Τα ρουχαλάκια μπορούμε να τα πάμε στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρας, στο κεντρικό κτίριο, 1ος όροφος στη νοσηλευτική υπηρεσία για τα εγκαταλελειμμένα μωρά. Εκείνα ήδη μας το ανταποδίδουν με το πιο γλυκό χαμόγελό τους!

Πληροφοριες: Νοσοκομειο "Αλεξανδρα"

Βασ. Σοφίας 80

Τ.Κ 115 28

Τηλεφωνικό Κέντρο: 213-2162000,210-3381100

Aριθμος μωρων: 8 (3 κοριτσακια και 5 αγορακια)

Hλικιες: 1-4 μηνων και 1 ετους

Αναγκαια: πετσετουλες, σαλιαρες, κουβερτες και ρουχαλακια (για τις ηλικιες αυτες μονο) και οποιος θελει παιχνιδακια.

Οσοι μπορουν και θελουν ας χρησιμοποιησουν το συγκεκριμενο κειμενο για να ενημερωσουν ολους οσους μπορουν και θελουν να προσφερουν εστω και μια κουβερτουλα ή ενα φορμακι.

Και όχι μόνο επειδή είναι μέρες Χριστουγέννων, όχι, αυτό είναι ωχαδερφιστικό. Ας το κάνουμε γιατί νοιαζόμαστε.