Όταν η lampi έχει κέφια! :P

Μες στη νύχτα,στο σκοτάδι
η ματιά σου χίλια φώτα ανάβει
με μια λάμψη με τυλίγει
σαν το διαμαντένιο δαχτυλίδι.
Μια εικόνα,χίλιες λέξεις
εύκολα μπορείς να με μαγέψεις
στην ασχήμια όλου του κόσμου
ευτυχώς που έχω εσένα φως μου.

'Ο,τι πιο όμορφο υπάρχει
στη ζωή μου είσαι εσύ
τύφλα το φεγγάρι να 'χει
εσύ lampi(ς) πιο πολύ.

Η καρδιά μου φτερουγίζει
το όνομά σου,όταν δειλά ψελλίζει
σε κοιτάζω κι ανεβαίνω
πρόσωπό μου τρισχαριτωμένο!

14 Φλεβάρη

Η ημερομήνια που γίνονται οι περισσότεροι γάμοι είναι 14 Φεβρουαρίου ή αλλιώς η γιορτή των ερωτευμένων. Είναι πολύ όμορφο που υπάρχει αυτή η γιορτή και γιορτάζεται ο έρωτας αλλά αυτό που με θυμώνει είναι οι άνθρωποι που λένε ότι δεν πιστεύουν. Όχι γιατί έχασαν τον άνθρωπο της ζωής τους αλλά γιατί ξέχασαν πως είναι να είσαι ερωτευμένος και βολεύτηκαν σε έναν γάμο, σε μια δουλειά, σε μια ασφάλεια που πολλές φορές δεν τα επιδίωξαν κιόλας.

Δεν πιστεύω ότι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι η γιορτή για τους ανθοπώληδες και τους ζαχαροπλάστες αλλά μια ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς την χαμένη αθωότητα του, να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό του, να ακούσει τα αισθήματα του και όχι την λογική του.
Πολλοί θα πουν ότι γιορτάζουν όλον τον χρόνο. Δηλαδή όλες τις μέρες του χρόνου περνάς τις περισσότερες ώρες με το ταίρι σου προσφέροντας του δώρα ή φτιάχνοντας του γλυκά? Εκτός αν εννοούν εκείνο το κάποιο σαββατοκύριακο, του κάποιου μήνα που πήγαν κάπου μαζί, χωρίς έγνοιες, υποχρεώσεις και ανασφάλειες.

Το άλλο άκρο είναι όλοι αυτοί που κλαίνε την μοίρα τους για άτομα που έχασαν, για λάθος επιλογές, γιατί δεν μπορούν να ερωτευτούν ξανά. Αν απεγκλωβιστούν απο την τιμωρία που έχουν επιβάλλει στον εαυτό τους θα ανακαλύψουν ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που θα μπορούσαν να γνωρίσουν και να τους κάνουν ευτυχησμένους. Υπάρχει πολύ μοναξιά εκεί έξω αλλά αν είσαι μόνος ας είσαι απο επιλογή και όχι απο μαζοχισμό.

Ερωτευτείτε, γίνετε ερωτεύσιμοι, δώστε στον άλλον την ανεμόσκαλα που χρειάζεται για να ανέβει στο αερόστατο σας. Αυτό το τόσο αγνό συναίσθημα αρχίζει να φθείρετε και την θέση του να την καταλαμβάνει το ωμό σεξ.

Δώστε μια ευκαιρία σε αυτήν την παρεξηγημένη γιορτή. Δώστε μια ευκαιρία στον έρωτα. Μιλήστε, εκφραστείτε, χορέψτε στους ρυθμούς αυτού του "Σ' αγαπώ" που πλανιέται στον αέρα...

Last train

Αυτές οι εικόνες της πόλης, τα μισά αναμμένα φώτα, η μοναξιά που νιώθεις καθώς η νύχτα προχωράει και δεν υπάρχει κανείς εκεί γύρω παρά μόνο μερικά τρένα άδεια...Όλα αυτά συνθέτουν το πως νιώθω. Όλα αυτά και μερικά ακόμα.

Βέβαια τίποτα απο αυτά δεν έχει σημασία, τίποτα δεν έχει αξία. Υπάρχει αληθινή επιθυμία της καρδιάς? Και αν ναι, η δικιά μου που βρίσκεται? Γιατί δεν την γνωρίζω?

Το τελευταίο τρένο μας καλεί. Το τελευταίο τρένο είναι όπως η πιο σκοτεινή ώρα πριν την αυγή. Εγώ όμως βρίσκομαι πολύ καιρό σε αυτήν την ώρα και μάλλον συνήθισα. Το τελευταίο τρένο θα φύγει χωρίς εμένα. Μάλλον.

Κάθε μέρα μια θετική σκέψη

Μου έκαναν πρώιμο δώρο γενεθλίων ένα ημερολόγιο που ονομάζεται, Κάθε μέρα μια θετική σκέψη, απο τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Και μόνο απο τον τίτλο και το πορτοκαλί του χρώμα, πως μπορεί κάποιος να μην χαμογελάσει, έστω αχνά? Θεωρώ ότι είναι ένα όμορφο δώρο για κάποιο αγαπημένο πρόσωπο γιατί εκτός απο ένα απόφθεγμα καθημερινά, έχει λευκές σελίδες ώστε να γίνει σημειωματάριο, ημερολόγιο ή ότι άλλο θέλει ο καθένας.

Για σήμερα 10 Νοεμβρίου το απόφθεγμα λέει:

"Επειδή οι γονείς σου είναι γονείς σου δεν σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένοι να σ'αγαπούν. Γιατί? Επειδή οι γονείς σου είναι πρώτα άνθρωποι και έπειτα γονείς σου και τα ανθρώπινα συναισθήματα τους μπορεί να τους εμποδίζουν να σε αγαπούν."

Στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω τι θέλει να πεί ο ποιητής, αλλά τελικά κατέληξα σε αρκετά συμπεράσματα, του ύψους και του βάθους όπως πάντα, τα οποία θα μπορούσα άνετα να αναιρέσω αν εμβαθύνω περισσότερο. Δεν θα το κάνω όμως. Θα τα κρατήσω για μένα και θα πω ότι το να είσαι γονιός απαιτεί φροντίδα στον εαυτό σου αλλά και στο παιδί σου. Γιατί αν δεν είσαι εσύ καλά, πως θα βοηθήσεις το παιδί σου?

Brainstorming

Παραδέχομαι ότι έχω αρκετό καιρό να συνδεθώ στο προσωπικό μου ημερολόγιο γιατί βαριόμουν. Έκατσα σήμερα και έκανα ένα ξεκαθάρισμα σε πρόχειρα posts τα οποία δεν έχουν κάτι να δώσουν αλλά μου έφυγε το σαγόνι διαβάζοντας το παρακάτω. Πολύ μιζέρια και απαισιοδοξία αδερφάκι μου!

Ευτυχώς που οι άνθρωποι αλλάζουμε, αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, κυνηγάμε τα όνειρα μας, βρίσκουμε νέους ήρωες και όλα αυτά όχι μέρα με την μέρα, αλλά λεπτό με λεπτό! Ναι, τα δεδομένα αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο, όσο και αν ακούγεται κάπως.

Το μόνο που αναγνωρίζω απο εμένα στο παρακάτω κείμενο είναι ο τρόπος γραφής.

"Πότε είναι αργά και πότε νωρίς? Τι σε γεμίζει και τι σε αδειάζει? Και τι νόημα έχει να ρωτάς?
Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι έχω μπει σε έναν κυκλώνα δράσεων - αντιδράσεων - πράξεων - αντιπράξεων και ενώ δεν με αφορούν όλα αυτά, η ενέργεια μου κυλάει σαν το αίμα που φεύγει απο την πληγή. Χμμ...Φεύγει το κακό αίμα, η κακιά ενέργεια αλλά με εξαντλεί αυτό και θέλω να σταματήσει. Νιώθω κούραση που δεν είναι δικιά μου. Νιώθω πόνο που δεν μου ανήκει. Και το κυριότερο: Δεν νιώθω κανένα συναίσθημα, λες και βάλτωσε η καρδία μου. Το μόνο που λειτουργεί ως αγχολυτικό είναι οι γάτες μου. Τις χαιδεύω και ξεχνιέμαι για λίγο.

Το ραδιόφωνο παίζει αγαπημένο τραγούδι αλλά ακόμα και αυτό δεν με κάνει να νιώσω τίποτα. "Big girls don't cry" λέει η Fergie. "Da, da, da, da, da, da..."
Και μετά βάζουν και ένα "Sorry for loving you" έτσι για να χτυπήσουν νεύρο...Επίτηδες το κάνουν? Ή είναι τρελοί αυτοί οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και πρέπει να τους στείλουμε να κάνουν παρέα με τους Ρωμαίους?

Και άξαφνα ένα σμσ κάνει κλικ, διάλογος και φωτίζει για λίγο η μέρα. Μετά βέβαια ξανάεπεσα. "I ate the lotus"...Τον Λωτό του Οδυσσέα? Τον Λωτό της γνώσης και της πτώσης των πρωτόπλαστων? Τον ροζ Λωτό που φυτρώνει στους βάλτους και κάνει παρέα με τα Koi?

Λέει έφηβοι βάλανε φωτιά σε φέρετρο και μετά σε μια νεκροφόρα. Για πλάκα. Γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν. Θα έλεγα να πάνε να παίξουνε με το πουλάκι τους καλύτερα.

Ήρθε ο πατέρας μου και μου έφερε μπακλαβά φτιαγμένο απο τα χεράκια της αγαπημένης του. Για να με γλυκάνει υποθέτω. Δεν με πείραξε που έχει σχέση, εξάλλου έχει χωρίσει απο την μητέρα μου εδώ και 13 χρόνια. 13 είπα? Υποτίθεται ότι είναι γρουσούζικα? Για τον πατέρα μου, όχι, γιατί βρήκε μια κοπέλα που τον φροντίζει και του φέρεται καλά. Τους εύχομαι ότι καλύτερο μιας και είναι μεγάλα παιδιά και ξέρουν πλέον τι θέλουν.

Σκέφτομαι πόσες ιστορίες έχω αφήσει μισές, πόσες δεν έχω καν ξεκινήσει και δεν έχω διάθεση να τις γράψω. Φάση είναι, θα περάσει, ας πιώ λίγο μεταλλικό νερό φορτισμένο με θετικές σκέψεις. Το νερό είναι αγωγός και διπλασιάζει/ μεγενθύνει/ μεγαλώνει/ μεγιστοποιεί οτίδηποτε περνάει απο μέσα του. ("Wow! Όλα αυτά?" απαντάει η μικρή φωνούλα ειρωνείας μέσα μου...Ναι, αυτοσαρκάζομαι και αυτοξεσκίζω τις σάρκες μου και αυτοκατάστρεφομαι αμά λάχει.)

Χτες περπατώντας έφτασα νωρίτερα απ' ότι έπρεπε. Ήρθα παρά είκοσι, ενώ έπρεπε να είμαι ακριβώς. Σήμερα άργησα και ήρθα πετώντας. Έφυγα παρά είκοσι και έφτασα και δέκα. Κάποιος με ρώτησε κάτι και του απάντησα. Με ακρίβεια. Με πληρότητα. Με σεβασμό. Αυτή είναι η δουλειά μου. Να απαντάω σε ερωτήσεις, όσο ηλίθιες και χαζές και αν είναι.
Ελπίζω αύριο να μην χρειαστεί να περπατήσω αλλά ούτε και να πετάξω. Ελπίζω αύριο απλά να οδηγήσω τα βήματα μου."

Ο σύγχρονος άνθρωπος και τα κόμπλεξ του...

Δεν θα κάνω βαρετούς προλόγους θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Και τι ψητό! Με σάλτσα βατόμουρου παρακαλώ!

Την περασμένη εβδομάδα παρακολουθούσα μια εκπομπή στον Άλφα, που ονομάζεται "Dr. 90210" και έχει σχέση με ιδιωτικούς γιατρούς που πραγματοποιούν πλαστική εγχείρηση σε άτομα τα οποία την χρειάζονται. Ή και όχι. Δεν είμαι κατά των πλαστικών, είμαι κατά των καταχρήσεων.

Στο συγκεκριμένο επεισόδιο, της Πέμπτης αν θυμάμαι καλά, έδειξε μια σχετικά συμπαθητικιά κοπέλα, η οποία είχε χάσει τελείως τα χαρακτηριστικά της απο τις τόσες πλαστικές, μποτοξ, βλεφαροπλαστική, κολλαγόνο στα χείλη, μίκρυνση της μύτης κτλ...Πήγε στον χειρούργο για να φτιάξει τα μήλα του προσώπου της. Η συγκεκριμένη κυρία, ήταν γύρω στα 32 και περριτό να πω ότι έμοιαζε για 42 αντί για 24. (Ναι, μου αρέσει να παίζω με τα νούμερα). Είχε επίσης υπάρξει και πρωταγωνίστρια σε σκληρό πορνό αλλά έφυγε απο τον χώρο. (Μεγάλη απώλεια...) Το θέμα είναι πως παραδέχτηκε ότι έχει εθιστεί στις πλαστικές επεμβάσεις, ότι εννοείται πως θα κάνει μπότοξ κάθε χρόνο και η επόμενη εγχείρηση της θα ήταν στα δαχτυλάκια των ποδιών της(!) γιατί τα θεωρεί...χοντρά!

Σήμερα το πρωί, στις 8 ήρθε μια κοπέλα η οποία ήταν μαυρισμένη, ξανθιά, πλαστική. Ίσως αυτήν είχαν ως πρότυπο πριν 30 χρόνια οι δημιουργοί της Mattel για μοντέλο της Barbie. Εκτός απο το στήθος που ήταν αφύσικα στητό σαν πύραυλοι, το μαύρισμα της ήταν χειρότερο απο του Ψινάκη και το μαλλί της είχε υποστεί τέτοια μετάλλαξη απο το οξυζενέ που ήταν σχεδόν άσπρο. Βασική λεπτομέρεια τα χείλη της σαν φουσκωμένα μαξιλαράκια και τα φρύδια της σαν τόξα λαξευτά που θα έκαναν τον Μr. Spok να κοκκινίσει.

Κατά την γνώμη μου πάντα, και στις δύο περιπτώσεις οι αλλαγές στο σώμα και την ψυχολογία τους δεν έγιναν γιατί ήταν κάποια βασική ανάγκη αλλά αναγκαιότητα γιατί μισούν τον εαυτό τους και θέλουν να τον τροποποιήσουν. Για να ξεφύγουν απο τα λάθη του παρελθόντος. Γιατί έχουν φοβερά κολλήματα με την ομορφιά. (Το πλαστικό δεν είναι όμορφο, παρά μόνο όταν βρίσκεται σε κάδους ανακύκλωσης). Γιατί δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.

Όσο όμως και αν προσπαθούν να απαλλαγούν απο αυτό που εμείς οι κοινοί θνητοί ονομάζουμε χρόνο, χώρο, πραγματικότητα, τρίτη διάσταση, αυτό θα τις κυνηγάει. Και θα τις πιάσει. Και θα είναι αμείλικτο γιατί το αψήφισαν σε τέτοιο βαθμο.

Κάτω οι Barbies, ζήτω το αληθινό!

Friendship...

Πάντα μου άρεσε αυτό το ρητό και συνδυασμένο με αυτές τις μπότες Burberry μου δίνει ένα κίνητρο παραπάνω να το τιμήσω.

Γιατί το λέω αυτό...Καταρχάς, ποιος θα ήθελε να ηγηθεί στους φίλους του? Και μάλιστα φορώντας τέτοιες μπότες? Είναι σαν να τους λες: "ΕΓΩ, το αφεντικό, ΕΓΩ, ο πλούσιος, ΕΓΩ, ο ανώτερος." Καλύτερα να του τις δανείσεις, ναι τις πανάκριβες αυτές γαλότσες που έδωσες τρείς μισθούς για να τις αγόρασεις, και ας τις βρέξει, τις μουσκέψει, τις χαλάσει. Για αυτό είναι οι φίλοι, για να μοιράζονται και να σέβονται ο ένας τον άλλον. (Μεταξύ μας, αν τις καταστρέψει σε τέτοιο βαθμό που να μην φτιάχνονται, ε, καλό θα ήταν να μην του ξαναδώσεις κάτι τόσο ακριβό...)

Κατά δεύτερον, ποιος θα ήθελε να έχει μια δεύτερη "μαμά" ή "μπαμπά"? Γιατί αυτό κατά την γνώμη μου, κάνει ο φίλος που πηγαίνει μπροστά. Σε προστατεύει απο τις κακουχίες, σε συμβουλεύει που να πατήσεις, που έχει σαθρό έδαφος και το αντάλλαγμα είναι να του χαρίσεις αυτές τις μπότες, όχι όμως επειδή το θέλεις αλλά επειδή του το χρωστάς...Συγνώμη, αλλά δεν μου αρέσει να χρωστάω ούτε της Μιχαλούς...

Και τρίτον, μόνο όταν κάποιος περπατάει δίπλα σου νιώθει τον παλμό της καρδιάς σου, την άνθιση της σκέψης σου, την θετική σου ενέργεια. Μόνο τότε μπορεί να σε κοιτάξει στα μάτια και να το επιζητά. Όταν κάποιος βρίσκεται πλάι σου δεν μπορεί να δει το βλέμμα σου και αυτό είναι μια καλή ευκαιρία να τον κάνεις να σε κοιτάξει στα μάτια. Σε αυτό το σημείο, την μία Burberry μπεζ μπότα την φοράς εσύ και την άλλη ο φίλος σου περπατώντας σαν ένα σώμα, τρεκλίζοντας ή παραπατώντας που και που αλλά είστε ΕΝΑ...

Scarlet like paprika...

I was thinking of writing about a poem a friend of mine had written. We have lost contact for years but in difficult times I remember her positive energy, her smile, her red bright hair that was like a cherry topping in her white ice - cream skin. She acted like an advisor to me. I miss her. I hope I had more time talking with her, I hope I had understand what she was telling me>

She is 45 now and she suffers from neurotic depression.

She was divorced and in a new relationship. She was the owner of a bookstore. That's how I met her. For hours we were discussing about our favorite books and her life as a teenager, acting really mature for her age. She was searching and learning and I am sure she had seen fairies, although she wasn'ts admitted it.

I was reading a book about depression and for seconds I thought of my old friend. I know that synchronies happen a lot these days to me, so I telephoned a common friend. From her I learned that "Scarlet" was suffered in silence all these years, lying to herself and acting to be stiff and cold. She tried to kill herself 2 times.I know that I miss her and wishing her to get well soon. I will finish the book and see if I can get back in contact with her. It's not pity, nor obligation. It's just a human touch.