Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

Θυμήσου, σώμα...



Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή - και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης



Και συμπληρώνω/ προσθέτω παραφράζοντας:

Σώμα, θυμήσου το κλειδί το χαμένο,
όχι αυτό που κλαίγοντας έδωσες,
αλλά αυτό που με χαρά παρέδωσες.

Σώμα, θυμήσου και εμένα,
το χρυσό μου φιλί,
το ασημένιο δαχτυλίδι,
το μπρούτζινο κλειδί.

Σώμα, θυμήσου την σκουριά
και το μετάξι το πορφυρό,
που για σένανε γίνανε μισό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: