Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Υμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π' αγαπάμε


Είν οι γυναίκες π'αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν την μοναξιά μας
μεσ' στα μαλιά μας εισχωρούν βαθιά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζούν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων

τ'αγάλματα τους είναι το κορμί μαςοι ωραίες δενδροστοιχείες είν' αυτές οι ίδιες
όρθες στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι' είναι σαν να μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χίλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι' ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερίφανα ως είν -
κι είναι στις όχθες τους οι λευκές λύρες
που η μουσική τους πνήγει μέσα μας
τις πίκρες
κι' ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρα
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν οι γυναίκες π'αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλιά τους λάμπουνε
τις νύχτες
μες στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν οι απαλές κοιλίες τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ'άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντα τους
τα χρώματα τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν το μόνο σάβανο που μας αρμόζει
είν οι γυναίκες π' αγαπούμε σημαίες

είν οι γυναίκες π'αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν και ένα μήνυμα του πάθους
σαν μες' σ'αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματα μας
και χαθούμε
τότες ειν
ακριβώς
που βρίσκουμε τον ευατόνε μας
και ζούμε
και όσο απο μακρυά ακούμε ν'αρχωνται οι μπορες
η και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
η τις φλογερές του κινδύνου
τίποτα -φυσικά- δεν μπορεί πια να μας φοβίση
ως οι πυκνές φυλλωσίες
ασφαλός μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες που αγαπούμε είναι σα δάση

είν οι γυναίκες π'αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
ειν οι κυμματοθραύστες
οι ώμοι τους είν ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κατερίνα -
είναι τα κύμματα τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια: οι γυναίκες π' αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι' όταν σφιχτά στην αγκαλία μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι' εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε όρθοι σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πιά δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γυρω μας γατζώνουν
κι' έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομα μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίδουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία

Ν. Εγγονόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: