Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Brainstorming

Παραδέχομαι ότι έχω αρκετό καιρό να συνδεθώ στο προσωπικό μου ημερολόγιο γιατί βαριόμουν. Έκατσα σήμερα και έκανα ένα ξεκαθάρισμα σε πρόχειρα posts τα οποία δεν έχουν κάτι να δώσουν αλλά μου έφυγε το σαγόνι διαβάζοντας το παρακάτω. Πολύ μιζέρια και απαισιοδοξία αδερφάκι μου!

Ευτυχώς που οι άνθρωποι αλλάζουμε, αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, κυνηγάμε τα όνειρα μας, βρίσκουμε νέους ήρωες και όλα αυτά όχι μέρα με την μέρα, αλλά λεπτό με λεπτό! Ναι, τα δεδομένα αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο, όσο και αν ακούγεται κάπως.

Το μόνο που αναγνωρίζω απο εμένα στο παρακάτω κείμενο είναι ο τρόπος γραφής.

"Πότε είναι αργά και πότε νωρίς? Τι σε γεμίζει και τι σε αδειάζει? Και τι νόημα έχει να ρωτάς?
Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι έχω μπει σε έναν κυκλώνα δράσεων - αντιδράσεων - πράξεων - αντιπράξεων και ενώ δεν με αφορούν όλα αυτά, η ενέργεια μου κυλάει σαν το αίμα που φεύγει απο την πληγή. Χμμ...Φεύγει το κακό αίμα, η κακιά ενέργεια αλλά με εξαντλεί αυτό και θέλω να σταματήσει. Νιώθω κούραση που δεν είναι δικιά μου. Νιώθω πόνο που δεν μου ανήκει. Και το κυριότερο: Δεν νιώθω κανένα συναίσθημα, λες και βάλτωσε η καρδία μου. Το μόνο που λειτουργεί ως αγχολυτικό είναι οι γάτες μου. Τις χαιδεύω και ξεχνιέμαι για λίγο.

Το ραδιόφωνο παίζει αγαπημένο τραγούδι αλλά ακόμα και αυτό δεν με κάνει να νιώσω τίποτα. "Big girls don't cry" λέει η Fergie. "Da, da, da, da, da, da..."
Και μετά βάζουν και ένα "Sorry for loving you" έτσι για να χτυπήσουν νεύρο...Επίτηδες το κάνουν? Ή είναι τρελοί αυτοί οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και πρέπει να τους στείλουμε να κάνουν παρέα με τους Ρωμαίους?

Και άξαφνα ένα σμσ κάνει κλικ, διάλογος και φωτίζει για λίγο η μέρα. Μετά βέβαια ξανάεπεσα. "I ate the lotus"...Τον Λωτό του Οδυσσέα? Τον Λωτό της γνώσης και της πτώσης των πρωτόπλαστων? Τον ροζ Λωτό που φυτρώνει στους βάλτους και κάνει παρέα με τα Koi?

Λέει έφηβοι βάλανε φωτιά σε φέρετρο και μετά σε μια νεκροφόρα. Για πλάκα. Γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν. Θα έλεγα να πάνε να παίξουνε με το πουλάκι τους καλύτερα.

Ήρθε ο πατέρας μου και μου έφερε μπακλαβά φτιαγμένο απο τα χεράκια της αγαπημένης του. Για να με γλυκάνει υποθέτω. Δεν με πείραξε που έχει σχέση, εξάλλου έχει χωρίσει απο την μητέρα μου εδώ και 13 χρόνια. 13 είπα? Υποτίθεται ότι είναι γρουσούζικα? Για τον πατέρα μου, όχι, γιατί βρήκε μια κοπέλα που τον φροντίζει και του φέρεται καλά. Τους εύχομαι ότι καλύτερο μιας και είναι μεγάλα παιδιά και ξέρουν πλέον τι θέλουν.

Σκέφτομαι πόσες ιστορίες έχω αφήσει μισές, πόσες δεν έχω καν ξεκινήσει και δεν έχω διάθεση να τις γράψω. Φάση είναι, θα περάσει, ας πιώ λίγο μεταλλικό νερό φορτισμένο με θετικές σκέψεις. Το νερό είναι αγωγός και διπλασιάζει/ μεγενθύνει/ μεγαλώνει/ μεγιστοποιεί οτίδηποτε περνάει απο μέσα του. ("Wow! Όλα αυτά?" απαντάει η μικρή φωνούλα ειρωνείας μέσα μου...Ναι, αυτοσαρκάζομαι και αυτοξεσκίζω τις σάρκες μου και αυτοκατάστρεφομαι αμά λάχει.)

Χτες περπατώντας έφτασα νωρίτερα απ' ότι έπρεπε. Ήρθα παρά είκοσι, ενώ έπρεπε να είμαι ακριβώς. Σήμερα άργησα και ήρθα πετώντας. Έφυγα παρά είκοσι και έφτασα και δέκα. Κάποιος με ρώτησε κάτι και του απάντησα. Με ακρίβεια. Με πληρότητα. Με σεβασμό. Αυτή είναι η δουλειά μου. Να απαντάω σε ερωτήσεις, όσο ηλίθιες και χαζές και αν είναι.
Ελπίζω αύριο να μην χρειαστεί να περπατήσω αλλά ούτε και να πετάξω. Ελπίζω αύριο απλά να οδηγήσω τα βήματα μου."

5 σχόλια:

spirosvii είπε...

Να γράφεις συχνότερα λοιπόν κι όχι οποτε το θυμηθείς!! Υπάρχουν κάποιοι που σε διαβάζουν κι ας μην γράφουν σχόλια.

Lampirella είπε...

Θα γίνει και αυτό. :)

KitsosMitsos είπε...

Καλή επάνοδο εύχομαι. Και να βρεις τον τρόπο που εσύ θέλεις ;-)

*little LoU* είπε...

ισως η καλυτερη αναρτηση που διαβασα...και μην ανησυχεις για τα κατω σου....να χαιρεσαι που υπαρχουν..ετσι εκτιμας περισσοτερο τα πανω σου...
Σκεψου μερικους που ζουν σ'ενα αιωνιο "κατω" και να εισαι ευγνωμον...

Lampirella είπε...

Ευχαριστώ για τα σχόλια σας.
Η αλήθεια είναι ότι εκτιμάμε το καλό, το όμορφο, το αισιόδοξο όταν πέσουμε στα Τάρταρα και δούμε τι είναι αυτό που μας λείπει.

Απο την ημέρα που γράφτηκε το συγκεκριμένο ποστ έχω βρεί πολλά θετικά στον εαυτό μου και απέκτησα περισσότερη αυτο-εκτίμηση. Το διαβάζω και χαμογελάω γιατί το πήρα το μάθημα που έπρεπε.